Vraag & antwoord | Vlees in de maak

Nee. Kalveren krijgen een uitgebalanceerd dieet om ze te laten groeien en geen groeibevorderende middelen. Dit is een achterhaald idee. Tientallen jaren geleden werden deze middelen wel in Europa (ook in Nederland) gebruikt. Maatschappelijke organisaties en consumenten hadden hier bezwaar tegen. De Nederlandse kalversector heeft deze ongewenste situatie daarom opgelost. Hiervoor is in de tachtiger jaren de Stichting Kwaliteitsgarantie Vleeskalversector (SKV) opgericht. Bedrijven zijn vrij om zich bij SKV aan te sluiten en zich te laten controleren. Bijna 100% is aangesloten. Daarmee kan de kalversector garanderen dat kalveren geen groeibevorderende middelen (hormonen) krijgen toegediend.

De meeste kalveren worden geboren op een melkveebedrijf. De melkveehouder besluit of het dier op het bedrijf blijft om op termijn een bijdrage te leveren aan de melkproductie. Dat zijn de vrouwelijke dieren. De overige (mannelijke) dieren gaan naar de kalverhouderij. Het alternatief zou zijn dat ze worden gedood. Dat is een ongewenste situatie. Voor de melkveehouder kost het aanhouden van de kalveren voeding en verzorging. Kalverhouders zijn gespecialiseerd in het opvangen, verzorgen en voeden van kalveren.

De kalverhouder is verplicht er voor te zorgen dat niet iedereen direct toegang heeft tot het bedrijf. Dit is vastgelegd in het kwaliteitssysteem IKB Kalveren. Bezoekers zijn verplicht om zich te houden aan de huisregels op het bedrijf en zich eerst te douchen en speciale bedrijfskleding aan te doen. Dit gebeurt om de hygiëne en de gezondheid van de dieren op het bedrijf optimaal te houden en te voorkomen dat bezoekers (ongewild) ongewenste ziektekiemen meenemen.

Zo werden vroeger kalveren genoemd die in individuele huisvesting opgroeiden. Deze vorm van huisvesting komt in Nederland sinds 2004 niet meer voor. Nederland liep voorop bij het ontwikkelen en invoeren van meer welzijnsvriendelijke huisvestingssystemen in de kalverhouderij. Alleen heel jonge dieren worden in de eerste periode nog apart in babyboxen gehuisvest waarbij ze elkaar wel kunnen elkaar aanraken en zien. Zodra de kalveren voldoende weerstand hebben en gezond zijn, worden de babyboxen omgebouwd naar groeps- of kuddehuisvesting.

Andere landen hebben niet of nauwelijks een professionele kalverhouderij. De kalveren worden daarom aangeboden aan Nederlandse integraties. Hier is dus sprake van vraag en aanbod. Nederlandse kalfsvleesintegraties hebben in het algemeen voorkeur voor kalveren uit Nederland. Aan het transport van de dieren worden hoge eisen gesteld. Via het Garantiesysteem GTSKV is op elk moment na te gaan waar te importeren SKV kalveren zich bevinden tijdens het internationale transport.

Nee. Dit is een hardnekkig discussiepunt. In de EU is vastgelegd dat kalveren een minimum hoeveelheid ruwvoer en voldoende ijzer  moeten krijgen om het hemoglobinehalte op niveau te houden (Het hemoglobinegehalte mag niet lager zijn dan 4,5 mmol/l). Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat bloedarmoede pas optreedt als het niveau lager ligt. Via controles wordt dit nauwkeurig bewaakt. Een dier dat onverhoopt toch een lager ijzergehalte heeft, krijgt aanvullend ijzer. De Nederlandse kalfvleesindustrie werkt al jaren aan het optimaliseren van het welzijn van de kalveren. De sector doet ook actief mee aan de Nederlandse welzijnsmonitor, dat onderdeel is van het Europese Welfare Quality programma. Dit programma gaat over het meten van welzijn van landbouwhuisdieren. De Animal Science Group (ASG) van Wageningen UR is begin 2005 gestart met het onderzoek naar het welzijn van kalveren. In dit onderzoek wordt ook gekeken naar het aspect van bloedarmoede.