Diervoeding

De voeding van jonge kalveren bestaat uit wei en melk. Op latere leeftijd eten de dieren vast voedsel (bijvoorbeeld gras). Wei ontstaat bij de productie van zuivel en krijgt in de kalverhouderij een nuttige bestemming.

Na de Tweede Wereldoorlog ontdekten kalverhouders dat zij de wei en magere melk een nuttige bestemming konden geven door kalveren hiermee groot te brengen. Het resultaat van deze voedingswijze was kalfsvlees met een lichte (blanke) kleur.

Het voedingspakket is afgestemd op de leeftijd en behoeften van de kalveren. De basis van de voeding is kalvermelkpoeder dat onder gecontroleerde omstandigheden wordt gemaakt van zuivelproducten. Het melkpoeder wordt aangevuld met essentiële vitaminen en mineralen. Grondstoffen voor de kalvervoeding worden in laboratoria geanalyseerd en gecontroleerd.

Afgelopen 10 tot 20 jaar heeft de Nederlandse kalverhouderij met succes veel onderzoek verricht naar alternatieve voeding voor de kalveren. Het aantal kalveren dat flinke hoeveelheden vast voer (maïs en krachtvoer) krijgt als de dieren wat ouder zijn, neemt gestaag toe. Dat vlees heeft een lichtrode kleur (rosé).

Het kwaliteitssysteem IKB stelt eisen aan de voeding voor kalveren. De eisen omvatten onder meer de kwaliteit van de voerinstallaties en het transport van het voer. Het voer moet komen van voerleveranciers die erkend zijn door het kwaliteitssysteem GMP-International.
Voer dat een geneesmiddel bevat, wordt gescheiden bewaard van reguliere diervoeding.