Additieven zijn toevoegingen aan diervoeders die worden gebruikt om de kwaliteit van het voer op bepaalde punten te verhogen.
De Europese Unie stelt hoge eisen aan additieven in diervoeders. De toevoegingen moeten goedgekeurd zijn door de overheid.

1. Technologische additieven

a) conserveermiddelen: stoffen of micro-organismen, die voedermiddelen beschermen tegen bederf door micro-organismen of metabolieten (stof die bij de stofwisseling wordt gevormd) daarvan;

b) antioxidanten: stoffen die de houdbaarheid van diervoeders en voedermiddelen verlengen door deze te beschermen;

c) emulgatoren: stoffen die een homogene menging van twee of meer onmengbare fasen (vaste, vloeibare en gasvormig) in een voer mogelijk maken;

d) stabilisatoren: stoffen die het mogelijk maken de fysisch-chemische toestand van een diervoeder te handhaven;

e) verdikkingsmiddelen: stoffen die de viscositeit (stroperigheid) van een diervoeder vergroten;

f) geleermiddelen: stoffen die een diervoeder vorm geven door de vorming van een gel;

g) bindmiddelen: stoffen die de neiging van deeltjes van diervoeders om aan elkaar te kleven, vergroten;

h) stoffen om radionucleïde (straling) verontreiniging te bestrijden: stoffen die de absorptie van straling tegengaan of de afscheiding ervan bevorderen;

i) antiklontermiddelen: stoffen die de neiging van afzonderlijke levensmiddelendeeltjes om aan elkaar te kleven, verkleinen;

j) zuurteregelaars: stoffen die de pH van een diervoeder regelen;

k) inkuil toevoegingsmiddelen: stoffen, met inbegrip van enzymen of micro-organismen, die zijn bedoeld om de productie van kuilvoeder te verbeteren;

l) denatureermiddelen: stoffen waarmee de oorsprong van een specifiek levensmiddel of voedermiddel te achterhalen is.

2.Sensorische additieven

a) kleurstoffen
i) stoffen die kleur geven of kleur teruggeven aan voer;
ii) stoffen die een levensmiddel van dierlijke oorsprong kleur geven;
iii) stoffen die een gunstig effect hebben op de kleur van siervissen of -vogels.

b) aromatische stoffen: stoffen die de diervoeders geuriger en smakelijker maken.

3. Nutritionele additieven
a) vitaminen, provitaminen en chemisch duidelijk omschreven stoffen met een gelijkaardige werking;

b) verbindingen van sporenelementen;

c) aminozuren, de zouten en de analogen daarvan;

d) ureum en zijn derivaten.

4. Zoötechnische additieven
a) verteringsbevorderaars: stoffen die bij toediening aan dieren de verteerbaarheid van de voeding vergroten doordat zij op bepaalde voedermiddelen werken;

b) darmflorastabilisatoren: micro-organismen of andere, chemisch gedefinieerde stoffen, die bij toediening aan dieren een gunstig effect op de darmflora hebben;

c) stoffen met een gunstig effect op het milieu;

d) andere zoötechnische toevoegingsmiddelen

5. Coccidostatica en histomonostatica
Deze worden gebruikt voor de darmgezondheid van gevogelte.

Door het internationale karakter van de productie en de verwerking van diervoederadditieven is toelating voor het gebruik Europees geregeld.

Om een product te mogen gebruiken moeten producenten dossiers overleggen waaruit blijkt dat het veilig is voor de gebruiker, voor de (vlees)consument, en ook voor het dier en het milieu. Bovendien moet worden aangetoond dat het middel werkzaam is. Dit dossier wordt beoordeeld door het Europese Voedsel Veiligheid Autoriteit (EFSA).
Om zo'n bewijs van veiligheid en werkzaamheid te kunnen overleggen moeten fabrikanten praktijkproeven (laten) uitvoeren. Dit is een langdurig en kostbaar proces waar een reeks verschillende tests voor moeten worden uitgevoerd.

Een additief krijgt alleen toelating voor specifieke toepassingen.
Voor andere doeleinden mag het niet worden gebruikt. Als een additief is toegelaten voor varkensvoer, mag het niet zomaar in rundveevoer worden gebruikt. Ook is de maximale dosis voor ieder product vastgelegd.

Producenten van additieven hebben zich op Europees niveau verenigd in de organisatie Fefana. Samen met de Europese toelatingsinstantie is een procedure ontwikkeld onder de naam FAMI-QS, European Feed Additives and PreMIxtures Quality System.

De Europese richtlijn 1831/2003 is het uitgangspunt voor toelating van alle additieven. Elke toevoeging voor diervoer moet daaraan voldoen. Na toelating wordt het openbaar gepubliceerd zodat transparantie is gewaarborgd.

Ook nadat een product een toelating heeft gekregen zal de fabrikant en de gebruiker moeten zorgen voor zorgvuldige productie, en verwerking in veevoer. Controle daarop gebeurt door externe certificerende instanties en overheden. Uiteindelijk zorgen deze maatregelen ervoor dat de consument kan vertrouwen op veilig en met zorg geproduceerd vlees.